jueves, 1 de mayo de 2014

21.

Nos repetimos una y otra vez y nos autoengañamos prometiendonos que ser feliz es para otros.

miércoles, 30 de abril de 2014

20.

Me susurró que enamorarse era precioso y yo maticé diciendo que lo realmente precioso era enamorarse de él. Me preguntó que porque lo sabia y esbocé una de esas sonrisas que lo dicen todo sin decir nada.

Después me besó.

martes, 29 de abril de 2014

Y continuamos.

Nos aferramos a lo que tenemos y lo llamamos vida por miedo a perderla y lo que no nos damos cuenta es que la vida es eso que se nos escapa mientras nos autoconvencemos que tenemos lo que nos merecemos y que no podemos tener mas.

Y cerramos los ojos, posamos las manos sobre lo que es nuestro. No vemos lo que se nos va y ni siquiera vemos lo que tenemos.

Y continuamos porque no nos queda otra.

Buscamos amor, un alma de doble filo que nos mantiene entretenidos un tiempo. Un chute de euforia que nos hace entreabrir esa sonrisa que cerramos junto a los ojos.
Buscamos una persona con la que compartir, una persona que nos haga sentir, y de lo que no nos damos cuenta es de que lo que realmente buscamos es alguien que nos abra los ojos, nos abra la sonrisa, nos abra las piernas y nos abra la vida. Con la que ensanchemos los brazos para dejar entrar en nosotros su vida, la nuestra y la que se nos escapa.

Y continuamos. Hasta que el amor se consume como un cigarro entre unos labios bastante perdidos y se nos cierra la sonrisa y se no raja la vida de nuevo, cerrandonos los ojos y esta vez ni siquiera dejándonos rozar con los dedos eso que era y es nuestro.

Y continuamos. Enamorados de una ausencia rota y esbozando sonrisas también rotas que dejan escapar suspiros.

Y continuamos... aunque no sabemos como. Se nos escapa la vida y aunque nos damos cuenta de que se nos escapa hemos dejado de confiar en todo y nos cerramos en nosotros mismos. Nos palpamos la cara y la mente (ya que no confiamos en el corazón) y nos resignamos a pensar que no nos queda nada mas. Cuando realmente estamos equivocados. Cuando ahí fuera, nos espera todo.

Dejamos que el corazón siga llorando sin consolarlo porque pensamos que no va a lograr recuperarse. Y los abrazos se los damos a la mente que llora por los recuerdos y por eso que nos late a todos a la izquierda.

Y continuamos en una ciudad oscura, siempre con los ojos cerrados y esquivando a quienes se han atrevido a abrirnos paso a sus vidas. Y nos vamos. Continuamos pero por obligación perdiendo todo lo que teníamos por no atrevernos siquiera a entreabrir los ojos.

lunes, 28 de abril de 2014

Gehi bat.

Lau hilabete eta egun bat pasa dira egun hartatik. Txotxolo moduen poztu nintzan atzo ikusten 27 zala, apirilak 27. Zurekin esnatu nintzen goiz hartan, hau da, atzo. Pare parean, eta zure logelako hotzak nire barrutik atera zituen azken sugarrak, dar darka esnatu zintudan, eguzkiarekin batera. Bai, horrela hasi zen gure eguna deritzogun hori, hogeitazazpia.

Ihes egin nuen gero.

Jada badakizun guztia esan gabe pantailari begira dauden bi begiei hizketan ari natzaio. Hitzez bai baino soinu gabeko esaldi sorten bidez.

Lau hilabete pasa dira, ze gutxi eta aldi berean zenbat den. Ta oindik... begiratzen zaitudanean aurkitzen dut dir dir-ean zurea den hori, irria marrazten didan hori.

Ez naiz galdu, ez soilik nire iparra Gasteiz delako, bere eskuari lotuta ibiltzea errezagoa delako baizik.

Gehi bat. Tipi tapa.