martes, 21 de octubre de 2014

Hasta la próxima, Vitoria.

Hola hola, después de casi diez meses escribiendo en el blog he decidido que me marcho. Estoy bastante desanimada últimamente y cada vez odio mas mis textos. Sigo teniendo ganas de escribir, ojo, es mas, ya tengo mi otro blog abierto y con ganas de empezarlo... Al final de la entrada os dejo el nuevo link.
En estos casi diez meses he escrito 161 entradas.. Unas llenas, otras vacías y otras vacilando entre estar medio llenas o medio vacías. Me he desnudado delante de vosotros, pequeños lectores, que por suerte tengo quien no me ha fallado en este tiempo... Y he hecho de mi en cada palabra una persona nueva. Estoy renovada, rehecha...
Y, amigos. Cuando digo que dejo el blog es que extraigo de él todo lo que merezca la pena y lo dejo para textos mas personales, con animo en vez de entretener de aburrir a quien me lea, por una vez con animo de deshacer la literatura para rehacerme yo.
Y vengo a despedirme de la luna y de Vitoria, que siempre quedará... siempre quedará una Vitoria lluviosa y fría y piadosa que me hará esbozar una sonrisa. Llamadme ñoña, o exagerada, pero la necesidad de dejar cerrado algo que empecé hace "tanto" tiempo se contrapone con el miedo que tengo a "cerrar" mi pasado.

Gracias, lectores, espero que al menos mis letras hasta ahora os hayan hecho sentir algo.

Porque un poema no esta terminado hasta que lo contemplan otros ojos...

Esperadme hasta que vuelva, grandes.

aunqueavecesvuelebajo.blogspot.com

Hasta la próxima, Vitoria.

domingo, 19 de octubre de 2014

Zapore goxoa.

Igandeek ez dute zapore goxorik usten, azukre koxkorrak kafean murgiltzen dira ta dena den ez dute garratza burutik kentzen.
Goilakak soinu biluziak sortzen ditu poliki poliki edalontziaren kristala jotzean. Baino ni benetan nahiko nukena zure azala nire gerriaren kontra sentitzea litzake.
Igande gaua, asteburua badoa azken kafe tragoarekin ta beroarekin batera azukre koxkorrak. Goilaran dauden tantatxoak mingainarekin garbitu ostean zure irudi biluztua imaginatzenet... nire azalaren kontra, kolpeka azukrearen artean, goilara eta edalontzia egiten duten bezala...

Kafearekin bustitzen ditut ametsak igande guetan.